XIV wieku, wykorzystując osłabienie chińsko-mongolskiego dworu w Pekinie, na czele Tybetu stanęła ponownie rodzima dynastia, która zrzuciwszy obcą zależność, w sferze symbolicznej odwołała się do tradycji twórców pierwszego państwa.
Relacje mongolsko-tybetańskie do końca podboju
Mongołowie od czasu zjednoczenia (1206) zaangażowani byli w liczne podboje, począwszy od terenów Węgier w Europie Środkowej, po Koreę i Chiny w Azji Wschodniej. Silny opór ze strony państwa chińskiej dynastii Song (będącego ostatecznym celem ataku), zmusił ich do zwrócenia baczniejszej uwagi na flankujący od zachodu Tybet. Na lata 1240–1251 przypadła pierwsza, mająca charakter rekonesansu, ekspedycja wojskowa, przeprowadzona przez tanguckiego dowódcę w służbie mongolskiej Dor-ta Darkana (1240). Wobec niemających ochoty do walki Tybetańczyków, zastosowano sprawdzoną wcześniej, bezkrwawą metodę wasalizacji, na podstawie której uległym narzucano trybut, ustanawiano gubernatora i wyznaczano zakładników. Jednak ze względu na długotrwałe rozbicie polityczne, poszczególne tybetańskie państewka nie tylko nie były w stanie stawić zorganizowanego oporu, ale również wyznaczyć wspólnego reprezentanta.