Trzecie miejsce zajął także miesiąc później, na mistrzostwach świata w Baselga di Pinè, gdzie lepsi byli Ritsma oraz Keiji Shirahata z Japonii. Kolejne trzy medale wywalczył w 1998 roku. Najpierw był drugi za Ritsmą na mistrzostwach Europy w Helsinkach, a następnie zajął trzecie miejsce na mistrzostwach świata w Heerenveen. Ponadto w marcu tego samego roku był trzeci w biegu na 1500 m podczas dystansowych mistrzostwach świata w Calgary. Uległ tam jedynie Norwegowi Ådne Søndrålowi i Idsowi Postmie z Holandii. W 1998 roku wystartował także w biegach na 5000 i 10 000 m na igrzyskach w Nagano, w obu przypadkach kończąc rywalizację na dziewiątej pozycji. Ostatni medale zdobył w 1999 roku na mistrzostwach Europy w Heerenveen, przegrywając tylko z Ritsmą. Miesiąc później był czwarty podczas mistrzostw świata w Hamar, przegrywając walkę o medal z Norwegiem, Eskilem Ervikiem. Brał także udział w igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City w 2002 roku, zajmując siódme miejsce na dystansach 5000 i 10 000 m oraz 32. miejsce w biegu na 1500 m. Dziewięciokrotnie stawał na podium zawodów Pucharu Świata, odnosząc przy tym dwa zwycięstwa: 18 marca 1989 roku w Heerenveen i 22 marca 1998 roku w Milwaukee wygrywał na 5000 m. Najlepsze wyniki osiągnął w sezonie 1990/1991, kiedy był czwarty w klasyfikacji końcowej 5000/10 000 m.