Po ukończeniu studiów i zdaniu egzaminów rządowych prawno-historycznego, sądowego i z nauk politycznych został powołany do wojska austriackiego i wysłany na front. Został ranny w ofensywie nad Piavą. Po wyleczeniu ran wstąpił na ochotnika do tworzącego się wojska polskiego i walczył na froncie ukraińskim oraz bolszewickim. We wrześniu 1919 został zdemobilizowany.
Lata 1920–1939 Podjął pracę jako aplikant sądowy w Poznaniu. W roku 1923 zdał egzamin asesorski i uzyskał prawo wykonywania zawodu sędziowskiego i adwokackiego. Praktykę adwokacką podjął w Starogardzie Gdańskim. Kancelarię prowadził nieprzerwanie do wybuchu II wojny światowej. Jednocześnie wykonywał przez pewien czas (co najmniej w latach 1926–1930) zawód notariusza na obwód Sądu Apelacyjnego w Toruniu z siedzibą w Starogardzie.
Oprócz aktywnej działalności zawodowej był zaangażowany społecznie i politycznie. W 1929 wszedł do Rady Miejskiej Starogardu, w której był prezesem Klubu Narodowego. Po zamachu na Bronisława Pierackiego został aresztowany i zatrzymany przez tydzień w więzieniu w Starogardzie na podstawie art. 2 rozporządzenia Prezydenta RP z 17 czerwca 1934 w sprawie osób zagrażających bezpieczeństwu, spokojowi i porządkowi publicznemu.