9 lutego 1920 w Sanoku poślubił Jadwigę Helenę Prochaska (1895–1980, siostra Franciszka Prochaski, a świadkami na ich ślubie byli Franciszek Moszoro i Franciszek Stok). W 1920 walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Ostatecznie na WL UL uzyskał dyplom w 1921.
W WP został awansowany na stopień kapitana rezerwy w korpusie oficerów sanitarnych lekarzy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923, 1924 w stopniu kapitana był przydzielony jako oficer rezerwowy do 10 batalionu sanitarnego w Przemyślu (analogicznie inni pochodzący z Sanoka oficerowie-lekarze: Stanisław Domański, Salomon Ramer, Jan Porajewski, Leopold Dręgiewicz). W 1934 w stopniu kapitana lekarza rezerwy był w kadrze zapasowej 10 Szpitala Okręgowego i był wówczas przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Sanok.
W okresie międzywojennym II Rzeczypospolitej był lekarzem w Sanoku. Specjalizował się w chorobach wewnętrznych. Pracował w Szpitalu Powiatowym w SanokuWojciech Sołtys, Zaludnienie, stosunki narodowościowe, wyznaniowe i zdrowotne, Pomiędzy wojnami światowymi 1918–1939, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, Kraków 1995, s. 554., od 1920 był zastępcą jego dyrektora, Stanisława Domańskiego, a później jego następcą na tym stanowisku.