Nad nawą i apsydą znajdują się typowe dla ukraińskiej architektury sakralnej kopuły zwieńczonymi hełmami. Układ przestrzenny wnętrza jest bardzo podobny do rozplanowania wielu cerkwi na Rusi Kijowskiej oraz ma odniesienie do architektury spotykanej u południowych Słowian. Z budowli XIII-wiecznej zachowały się fundamenty pod najstarszą częścią świątyni, dolna część kamiennych murów apsydy i nawy, a w ściany zostały wmurowane pochodzące z tamtego okresu ociosane bloki białego wapienia. Zastosowanie wapiennych bloków było powszechne przy budowie świątyń w XII–XIII wieku na terenach Rusi Halicko-Wołyńskiej. Pewne elementy zastosowane w późniejszych czasach pochodzą z tradycyjnego budownictwa ormiańskiego i bałkańskiego. Połączenie bizantyjsko-ruskich cech budownictwa nadały cerkwi oryginalny styl, który nawiązuje do budowli tworzonych w starożytnej Grecji. Wykopaliska archeologiczne pozwoliły stwierdzić, że pierwotna świątynia powstała na dawnym cmentarzu, co pozwala przypuszczać, że prawdopodobnie stała tu wcześniejsza drewniana budowla, być może kościół.