W okresie niepodległej II Rzeczypospolitej zamieszkał u swojej teściowej w Olchowcach. W 1920 został dyrektorem Szpitala Powszechnego w Sanoku (jako następca Jana Porajewskiego) i sprawował tę posadę na przełomie lat 20. i 30. jako najdłużej urzędujący na tym stanowisku w okresie międzywojennym (jego zastępcą, a potem także następcą, był dr Kazimierz Niedzielski). Uchwałą Rady Miejskiej w Sanoku z 23 listopada 1927 został uznany przynależnym do gminy Sanok. Pracował w szpitalu, a ponadto w Kasie Chorych. Szpitalny dyżur lekarski polegał wówczas na wzywaniu lekarza w razie potrzeby do placówki (w tym celu dr Domański był informowany telefonicznie). W Sanoku prowadził również praktykę lekarską, specjalizując się w chirurgii oraz w ginekologii i położnictwie. Pełnił także funkcję lekarza szkolnego w sanockim gimnazjum. W 1922 został członkiem Związku Lekarzy Małopolski i Śląska Cieszyńskiego w Krakowie oraz został sekretarzem i skarbnikiem koła w Sanoku. Do 1939 był członkiem Lwowskiej Izby Lekarskiej.