Girolamo Armellini da Faenza (ur. ok. 1470 – zm. ok. 1550) – włoski dominikanin, teolog i inkwizytor.
Pochodził z Faenzy i wstąpił do zakonu dominikańskiego w miejscowym konwencie św. Andrzeja, należącym do obserwanckiego skrzydła zakonu (Kongregacji Lombardzkiej). Następnie pobierał nauki w studium generale w konwencie bolońskim. Przyjął kolejno niższe święcenia duchowne (17 grudnia 1491), święcenia subdiakonatu (7 kwietnia 1492), diakonatu (23 marca 1493) i w końcu prezbiteratu (1494). Następnie kontynuował studia teologiczne w Bolonii. W 1506 przebywał w konwencie w Viterbo, gdzie napisał komentarz do Psalmu 109 (Expositio moralis super Psalmum "Dixit Dominus Domino Meo"). W 1511 sprawował funkcję wikariusza inkwizytora Mantui Domenico Pirriego. Reprezentował Pirriego w Kurii Rzymskiej jako oskarżyciela w procesie o herezję przeciwko augustiańskiemu kaznodziei Pietro da Lucca. W latach 1512–1513 sprawował funkcję mistrza studiów w konwencie bolońskim.