Nawa i babińce były zwieńczone czetwernikami podtrzymującymi archaicznie niski dach namiotowy, wieża nad babińcem pełniła funkcję dzwonnicy. Dach nad ołtarzem był dwuspadowy, cały budynek był otoczony okapem. W skład zabudowy wchodził budynek czterokomnatowego monastyru z kuchnią i pokojem dla służby. Obok stała stodoła, komora, wozownia i stajnia. Wszystkie te budynki były kryte gontem lub słomianymi strzechami, ich stan techniczny był określany jako zły. Wnętrze świątyni zdobiły sceny ze Starego i Nowego Testamentu, za ikonostasem znajdowała się ikona „Ukrzyżowania z ktitorami” (fundatorami cerkwi w tle) z 1701. Na ołtarzu znajdowały się również ikony o charakterze zabytkowym, najcenniejszą z nich była pochodząca z 1652 ikona „Wniebowstąpienia”. Zawieszony ze świątyni dzwon został odlany w 1557 i pochodził z innej cerkwi. Na ołtarzu przechowywano rękopis Ewangelii z 1603 napisany przez kapłana Zachariasza ze Zniesienia.