Podczas dokonanego w latach 1889-1890 remontu fasady umieszczono na niej figurę patrona szpitala dłuta Antoniego Popiela. W 1911 powstał dwukondygnacyjny przytułek dla ubogich, autorami projektu byli Adam Opolski i Ignacy Kędzierski. W 1945 siostry zakonne zostały zmuszone do opuszczenia zabudowań, a ostatecznie do wyjazdu do Polski. Pomieszczenia klasztorne zajął żeński zakład karny dla nieletnich, a szpital przekazano na potrzeby Szkoły Milicyjnej (obecnie Lwowski Uniwersytet Spraw Wewnętrznych). W 1980 cały kompleks zabudowań został przekazany pod administrację Ministerstwa Spraw Wewnętrznych USRR i był użytkowany przez Uniwersytet Spraw Wewnętrznych.
Zobacz też Kościół św. Stanisława we Lwowie
Bibliografia Grzegorz Rąkowski, LWÓW. Przewodnik krajoznawczo-historyczny po Ukrainie Zachodniej część IV. Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, Pruszków 2008, s. 166, ;
Jurij Biriulow, Rzeźba lwowska, Wyd. Neriton, Warszawa 2007 s. 118, 119
Kategoria:Obiekty sakralne we Lwowie Kategoria:Architektura Lwowa Kategoria:Dawne szpitale