Ruszają mu na pomoc skonstruowanym przez prof. T.Alenta pojazdem – aerografolotem. Po sprawnej akcji chłopcy wraz z Asizo, docierają do prof. T.Alenta, gdzie ten z kubistycznej dziewczyny Asizo tworzy za pomocą komputera współczesną Zosię.
Analiza Podobnie jak poprzedni album (Księga XVII), tom ten został opisany jako tworczośc Chmielewskiego końcowej ery PRL-u, gdy autor był w stanie krytykować ustrój komunistyczny. Zamiast propagandy pro-PRL-owskiej, do której artysta był zmuszany w latach poprzednich, w tomie można odczytać krytykę ustroju socjalistycznego (w jednym z dialogów Tytus nazywa go dosłownie systemem niewolniczym i odnosi się do jednego z postulatów Solidarności - wolnych sobót). Chwalone są także Zachodnie nurty artystyczne (abstrakcjonizm czy kubizm, krytykowane w latach 50. w propagandzie komunistycznej jako „zwyrodniałe”).
Dodatkowo, zmniejszająca się ingerencja cenzury umożliwiła Chmielowskiemu zmniejszenie wstawek edukacyjnych, i ewolucję bohaterów.