Trzeci raz objął stanowisko szefa rządu po strajku generalnym w Bukareszcie (grudzień 1918), kiedy upadł gabinet Constantina Coandy. Brătianu przewodniczył delegacji rumuńskiej na konferencji pokojowej w Paryżu.
Ostatni raz na czele rządu rumuńskiego stanął w czerwcu 1927, pół roku przed śmiercią. Zmarł w wyniku komplikacji spowodowanych ostrym zapaleniem krtani.
Był dwukrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była Maria Moruzi, z którą miał syna Gheorghe. W 1906 poślubił Elizę Știrbey, która była wcześniej żoną Alexandru Marghilomana. Małżeństwo było bezdzietne.
9 maja 1922 otrzymał Order Orła Białego.
Publikacje 1899: Notre commerce de cereales 1911: Chestia tramvaielor comunale 1911: Manifest-program, dwa tomy 1913: România și Peninsula Balcanică (Rumunia i Półwysep Bałkański) 1919: Situația înternațională a României. Expunere făcută la Adunarea Deputaților 1922: Din amintirile altora și, ale mele 1926: Activitatea corpurilor legiuitoare și a Guvernului de la ianuarie 1922 până la 27 martie 1916 1933: Discursurile lui Ion I.C.