30..
Jednymi ze sponsorów budowy Kenchō-ji byli arystokratyczna mniszka Shōgaku, która ufundowała budynek Dharmy (hattō) i Fujiwara Noriei (buddyjskie imię – Guzeiin), który ufundował pulpit na podwyższeniu (jap. hōza)William M. Bodiford. Sōtō Zen in Medieval Japan. s. 25..
Klasztor był wystarczająco pojemny, aby pomieścić uczniów, zarówno mnichów, jak i laików. Rosnąca wrogość ze strony mnichów szkoły tendai, wskazywała, na coraz większą popularność idei Dōgena i jego ruchu.
W ciągu pobytu w Kōshō-ji Dōgen napisał główne części swojego opus magnum – Shōbōgenzō oraz Fukanzazengi, Daishingi i Gakudoyojinshu. Były to najlepsze lata mistrza jako nauczyciela i myśliciela. Nie widział różnicy w praktyce mniszek i mnichów, oraz mnichów i laikatu. Tak szerokie rozumienie praktyki zen dominowało również u jego uczniów w tym klasztorze, którzy stanowili pełne spektrum społeczeństwa Japonii: arystokraci i biedacy, starzy i młodzi, mężczyźni i kobiety, mnisi i laicyHeinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 61.Heinrich Dumoulin. Zen Buddhism: a History. Japan. s. 121..