Jelena Kuźmina i Piotr Sobolewski wykreowali żywe postacie paryskich proletariuszy, natomiast reżyserię cechował jasny zwrot ku realizmowiRostisław Jurieniew, Historia filmu radzieckiego, Warszawa 1977, s. 63.. Ani losy fikcyjnych postaci ani dramaturgia wydarzeń historycznych nie zajmowały zbytnio twórców filmu. Realizatorzy skupili się natomiast na kwestiach dotyczących nastroju i kreowaniu atmosfery. Andriejowi Moskwinowi i Jewgienijowi Jeniej udało się osiągnąć malarską plastyczność zdjęć utrzymanych w stylu francuskim impresjonistów – stylizowanych na dzieła Degasa, Maneta i Renoira. Jest to ostatni film niemy FEKS-ów, nie był wyświetlany w PolsceWładysław Jewsiewicki, Z dziejów polsko-radzieckiej współpracy filmowej 1917-1977, Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1979, s. 67..
Fabuła Na początku rewolucji przemysłowej w 1871 roku, podczas gdy Komuna Paryska została brutalnie stłumiona przez wojsko, splata się historia miłosna między żołnierzem Jeanem (Piotr Sobolewski) i Louise (Jelena Kuźmina), młodą sprzedawczynią wielkiego sklepu Nowy Babilon.