W roku szkolnym 1911/1912 był ponadto katechetą w serbskim gimnazjum w Sremskich Karlovcach, zaś w kolejnych latach uzyskał stopień profesora zwyczajnego za swoje badania nad historią Pięcioksięgu. Był pionierem badań nad Starym Testamentem w Serbskim Kościele Prawosławnym, jak również autorem przekładów jego fragmentów na język serbski i komentarzy do nich.
W 1919 został nominowany na biskupa timockiego. W związku z tym 5 czerwca 1919 przyjął święcenia kapłańskie z rąk biskupa temesvarskiego Jerzego, tego samego dnia otrzymał również godność archimandryty. Jego chirotonia biskupia odbyła się dziesięć dni później w soborze św. Michała Archanioła w Belgradzie. Po dwóch latach, na własną prośbę, biskup Ireneusz został przeniesiony na katedrę Baczki.
W 1927 udał się na Zakarpacie, gdzie brał udział w tworzeniu struktur Kościoła prawosławnego (Kościół Prawosławny Czech i Słowacji był wówczas Cerkwią autonomiczną w jurysdykcji serbskiej). Brał aktywny udział w ruchu ekumenicznym, w szczególności w dialogu prawosławno-anglikańskim. W Nowym Sadzie, przy siedzibie eparchii Baczki, z jego inicjatywy został otwarty szpital dziecięcy z oddziałem gruźliczym.