wyszła za mąż za Henryka Łowmiańskiego (1898–1984), którego poznała na studiach. Jej pracę naukową zakończył wybuch II wojny światowej. Okupację spędziła z mężem w Wilnie, w po wojnie wyjechali do Poznania, gdzie podjęła pracę jako nauczycielka historii i języka polskiego w Liceum Ogólnokształcącym Towarzystwa Przyjaciół Dzieci nr VII, dzisiejszego VII Liceum Ogólnokształcącego im. DąbrówkiRafał Witkowski, Nota od wydawcy [w:] Dwa doktoraty z Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie 2005, s. 14-15. Nie mając dostępu do materiałów źródłowych, nie prowadziła już badań nad historią Wilna. Zmarła 7 lutego 1962 r. Została pochowana w grobowcu rodzinnym na cmentarzu w Rzgowie pod Łodzią, gdzie w 1984 r. pochowany został także Henryk Łowmiański.
Wybrane publikacje Wilno przed najazdem moskiewskim 1655 roku, Wilno: Wydawnictwo Magistratu m. Wilna 1929 (wyd. 2 - Dwa doktoraty z Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie, Poznań: Wydawnictwo Poznańskie 2005). W sprawie składu narodowościowego cechów wileńskich (w. XVI-XVIII), Wilno: Druk. "Znicz" 1930. Dokumenty do historji kamienic, przeznaczonych na chowanie metryki W. Ks. (1588–1712), Wilno: Zakłady Graficzne "Znicz" 1930. Hrehory Ościk i jego zdrada w roku 1580, Wilno: Druk.