Od 1895 był korespondentem „Przyjaciela Ludu” oraz „Wieńca” i „Pszczółki”. Początkowo członek Stronnictwa Chrześcijańsko-Ludowego i członek jego władz naczelnych. W 1904 sprzeciwiając się ugodowej wobec konserwatystów polityce prezesa stronnictwa Stanisława Stojałowskiego przeszedł do Polskiego Stronnictwa Ludowego. Po rozłamie w 1913 działał w PSL-Lewicy, będąc od 1914 członkiem Rady Naczelnej stronnictwa i jej Wydziału. Reprezentował partię w Komisji Skonfederowanych Stronnictw NiepodległościowychSłownik biograficzny działaczy ruchu ludowego (makieta), Warszawa 1989, s. 48..
Był posłem do austriackiej Rady Państwa X kadencji (31 stycznia 1901 – 30 stycznia 1907), wybranym z listy Stronnictwa Chrześcijańsko-Ludowego w kurii V (powszechnej) z okręgu wyborczego nr 6 (Rzeszów–Ropczyce–Strzyżów–Kolbuszowa–Tarnobrzeg–Nisko) oraz XI kadencji (17 lutego 1907 – 30 marca 1911) i XII kadencji (17 lipca 1911 – 28 października 1918) wybieranym z listy PSL w okręgu wyborczym nr 52 (Brzozów–Tyczyn)Józef Buszko, Polacy w parlamencie wiedeńskim – 1848–1918, Warszawa 1996, s. 266, 276, 419, 427, 429, 430, 436.. W parlamencie austriackim w kadencji X początkowo należał do Słowiańskiego Centrum następnie do Koła Polskiego, od 1904 do klubu posłów PSL.