Jego praca "Ulotnianie opadów atmosferycznych", którą opublikowano na początku 1883 równocześnie w Czasopiśmie Technicznym i Das Verdunstungprocess była pierwszą polską publikacją o parowaniu wody. W tym samym roku rozpoczął prace nad przepływem wód, rok później po raz pierwszy opublikował wstępne wyniki badań nad opracowaniem wzorów do obliczania przepływów charakterystycznych rzek i potoków - Wzór Iszkowskiego.
W 1886 ukazała się w językach polskim i niemieckim ostateczna wersja wzorów opartych na informacjach o zlewni cieku i wysokości opadów atmosferycznych. Szybko stały się powszechnie używane w Europie Środkowej, w Polsce stosowano je do początku lat 50. XX wieku. W 1887 został radcą budownictwa, a trzy lata później starszym radcą. Uczestniczył w pracach rosyjsko-austriackiej komisji regulacji granicznego odcinka Wisły i Sanu, w 1891 odwiedził Warszawę, jego udział w pracach komisji został wynagrodzony odznaczeniem Orderem św. Stanisława II klasy z Gwiazdą. Będąc członkiem Związku Austriackich Inżynierów i Architektów w 1892 zainicjował powstanie komitetu doradczego, który rozpoczął prace nad opracowaniem statutu organizacyjnego austriackiej służby hydrologicznej. Prace te zakończyły się w sierpniu 1893, dwa miesiące później oficjalnie powołano do życia służbę hydrograficzną (hydrologiczną) z Ernstem Laudą na czele.