jego zamiarem było gospodarowanie w majątku Jarocin. Jeszcze w czasie studiów został asystentem Władysława Grabskiego w Zakładzie Polityki Ekonomicznej. Został ponadto prezesem warszawskiego koła Stowarzyszenia Katolickiej Młodzieży Akademickiej „Odrodzenie”. Publikował wówczas artykuły na łamach takich pism jak „Prąd”, „Rolnictwo” (gdzie był również sekretarzem redakcji), „Ekonomista”, „Roczniki Dziejów Społecznych i Gospodarczych” oraz „Ruch Prawniczy, Ekonomiczny i Socjologiczny”.

W 1931 otrzymał doktorat na podstawie pracy pt. Znaczenie prawa zmniejszającej się wydajności w produkcji rolnej, napisanej pod kierunkiem prof. Grabskiego. Następnie podjął pracę w charakterze radcy w Ministerstwie Rolnictwa i Reform Rolnych. W 1932, z rekomendacji prof. Grabskiego, rozpoczął pracę na KUL jako zastępca profesora historii gospodarki na Wydziale Prawa i Nauk Społeczno-Ekonomicznych. Wykładał ekonomię oraz historię gospodarczą. Habilitację uzyskał w 1934 dzięki pracy pt. Kryzys rolniczy na ziemiach Księstwa Warszawskiego i Królestwa Kongresowego 1807–1830, a następnie objął Katedrę Polityki Ekonomicznej oraz jednocześnie Katedrę Historii Gospodarczej. W latach 1935–1939 pracował na SGGW jako docent, prowadząc wykłady z ekonomii politycznej. W 1937 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego polityki ekonomicznej KUL.