Zwrócił się on do Mocarstw Sprzymierzonych o udzielenie moratorium płatniczego, udzielenia Niemcom pożyczki, a także zmniejszenia kwoty odszkodowań do sumy 50 mld marek. Propozycje zostały przez Mocarstwa (głównie pod wpływem Francji) odrzucone. Stanowisko Francji wynikało z jej chęci osłabienia ekonomicznego Niemiec i zabezpieczeniem się na wypadek ewentualnego rewanżu z ich strony. Decyzja Sprzymierzonych skłoniła Niemcy do dalszego opóźniania spłat reparacjiT. Kotłowski, Historia Republiki Weimarskiej 1918-1933, Poznań, 2004, s. 102..
Porażka polityki wypełniania Działania Niemiec doprowadziły do zorganizowania II Konferencji londyńskiej w dniach 10–11 grudnia 1922 roku podczas której próbowano wymusić na Niemcach spłatę odszkodowań. Nie przyniosła ona jednak rezultatów podobnie jak trwająca w dniach 2–4 stycznia 1923 roku konferencja paryska, albowiem Francja była już zdecydowana na zbrojną interwencje w Zagłębiu Ruhry i szukała jedynie formalnego pretekstu. Dostarczyła go Międzysojusznicza Komisja Odszkodowań, która w notach z dnia 28 grudnia 1922 roku i 9 stycznia 1923 roku do rządu niemieckiego wykazała zaległości Niemiec w spłatach reparacji.