Nie kandydował w wyborach w 1989, jednak ostatecznie został przez SD wystawiony w II turze z 18 czerwca jako kontrkandydat Andrzeja Bondarewskiego w okręgu Piotrków TrybunalskiO tym, co najważniejsze, Kandydaci SD, „Kurier Polski”, nr 117 z 16–18 czerwca 1989, s. 1–2. W sierpniu 1989 był jednym z najważniejszych twórców – po stronie SD – zmiany układu koalicyjnego PZPR-ZSL-SD na porozumienie SD z „Solidarnością”. Brał m.in. udział w trójstronnych negocjacjach między OKP, ZSL i SD w siedzibie Stronnictwa przy ul. ChmielnejPiotr Kościński, Jak odebrano władzę „towarzyszom”, rp.pl z 17 sierpnia 2009. 28 lutego 1990 wszedł w skład nowego kierownictwa SD jako wiceprzewodniczący Centralnego KomitetuTadeusz Mołdawa, Ludzie władzy 1944–1991. Władze państwowe i polityczne Polski według stanu na dzień 28 II 1991, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1991, s. 299.
Odznaczony m.in. Złotym i Brązowym Krzyżem Zasługi, a także Srebrną i Brązową Odznaką im. Janka Krasickiego.
Przypisy
Bibliografia Kierownictwo CK SD, „Kurier Polski”, nr 85 z 2 maja 1989, s.