Muzyka frevo charakteryzuje się żywym tempem, łączy elementy muzyki marszowej, brazylijskiego tanga, square dance i polki. José Laurenç da Silva (1889–1952), znany jako Maestro Zuzingha, dyrygent orkiestry Czwartej Brygady Piechoty z Recife, uznawany jest tego, który skonsolidował frevo jako styl muzyczny, wprowadzając rozróżnienie pomiędzy marcha-frevo (marszem frevo) a marcha-polka (marszem-polką).
Z biegiem lat i popularyzacją muzyki poprzez radio, wyodrębniły się style Frevo de Rua (frevo uliczne – forma instrumentalna), Frevo Canção (frevo wokalne) i Frevo de Bloco (frevo z udziałem bandu ulicznego). Wszystkie rodzaje frevo łączy charakterystyczny rytm oparty na synkopie, wybijany na bębnie wielkim tzw. surdo i werblu.
Taniec frevo bazuje na ruchach capoeiristas i improwizacji. Podczas karnawału, gdy na ulicy spotkały się parady prowadzone przez różne kluby frevo, spotkania grup capoeiristas otwierających pochody, przeradzały się w bójki. Aby umknąć siłom porządkowym, walki były maskowane tańcem a zamiast noży zaczęto używać jako broni parasolek, które później stały się atrybutem tancerzy frevo. Nazwy kroków zwanych passo nawiązują do narzędzi pracy: piła, nożyce, szczypce, gwóźdź, młotek, śruba.