Edward Windakiewicz (ur. 8 września 1858 w Peczu, zm. 12 lipca 1942 w Krakowie) – polski inżynier-technolog górnictwa.
Życiorys Był synem Edwarda Windakiewicza, dyrektora kopalni w Peczu, który zginął w 1876 w czasie ratunkowej akcji przeciwpożarowej w kopalni soli w Bochni. Do szkoły realnej uczęszczał we Lwowie, w 1878 wyjechał do Leoben, gdzie studiował na Akademii Górniczej uzyskując ogólne studium inżynierskie. Następnie przeniósł się do Przybramy, gdzie w 1882 uzyskał tytuł inżyniera. Praktykę zawodową odbywał początkowo w kopalni soli w Wieliczce, a następnie w kopalni nafty w Schodnicy i Męcinie Wielkiej. Pomiędzy 1884 a 1886 uczestniczył w wierceniach poszukiwawczych w Baryczy i Kosocicach, w 1886 wyjechał do Przybramy, gdzie przez krótki czas był asystentem w katedrze górnictwa. Od 1889 pracował jako referent do spraw salinarnych w krajowej Dyrekcji Skarbu, w 1894 został kierownikiem robót górniczych w Wieliczce i wykładowcą w tamtejszej szkole górniczej. W tym samym roku przygotował na Powszechnej Wystawie Krajowej we Lwowie ekspozycję małopolskich kopalń soli, za co otrzymał wyróżnienie. Jako wybitny specjalista został powołany na rzeczoznawcę sądowego w sprawach górniczych. Trzy lata później został przeniesiony na stanowisko kierownicze do Łącka pod Dobromilem, a w 1900 do Stebnika.