Był współinicjatorem założenia w 1916 Komitetu Opieki nad Żołnierzem Polskim we Lwowie, przez pierwsze cztery lata pełnił tam funkcję wiceprezesa, a następnie prezesa. W 1917 został wybrany prezesem Wydziału Głównego Polskiego Towarzystwa Politechnicznego, zajmował to stanowisko do 1936, gdy zrezygnował z funkcji i otrzymał wówczas tytuł dożywotniego prezesa honorowego PTP. Należał do zarządu Wschodnio-Małopolskiego Komitetu Ratunkowego dla Ofiar Wojny oraz Książęco-Biskupiego Krakowskiego Komitetu Pomocy dla Dotkniętych Klęską Wojny.
W 1919 wszedł w skład komisji stabilizacyjnej dla mianowania pierwszego składu profesorów Politechniki Lwowskiej, rok później został prezesem Związku Polskich Instytucji Naukowych. Również w 1922 wybrano Stanisława Rybickiego na prezesa Stałej Delegacji, a od 1925 Związku Polskich Zrzeszeń Technicznych, od 1934 pełnił tam funkcję prezesa honorowego. Pomiędzy 1922 a 1924 był wiceprezesem Komitetu Nowobudujących się Kolei, na następnie do 1932 pełnił tam funkcję prezesa. Równocześnie pełnił funkcję prezesa Konfederacji Inżynierów Słowiańskich oraz był członkiem Dyrekcji Rady Kolejowej we Lwowie, a także należał Państwowej Rady Komunikacji i Rady Technicznej przy Ministerstwie Komunikacji.