W literaturze przedmiotu występuje także pojęcie śmigłowca przeciwpancernego. Zasadnicza różnica pomiędzy śmigłowcem szturmowym a przeciwpancernym polega na uzbrojeniu. Śmigłowiec szturmowy może przenosić uzbrojenie strzeleckie oraz niekierowane pociski rakietowe i w zasadzie służy do wsparcia ogniowego wojsk lądowych (w tym taktycznych desantów śmigłowcowych). Śmigłowiec przeciwpancerny, jako podstawowe uzbrojenie, zabiera kierowane przeciwpancerne pociski rakietowe. Każdy śmigłowiec przeciwpancerny może być wykorzystany także jako szturmowy
Rozwój We wczesnych latach 50 XX w. na całym świecie zaczęto doceniać użycie śmigłowców do celów transportowych. Aby wykorzystać śmigłowiec na polu walki, zaczęto uzbrajać wcześniej nieuzbrojone maszyny, by nadać im wartość bojową. Uzbrojone zostały H-34 w służbie United States Army i Mi-4 w Wojskowych Siłach Powietrznych ZSRR. Utrzymanie się tej tendencji do lat 60 XX w. zaowocowało wdrażaniem do służby w Wietnamie takich śmigłowców jak Bell UH-1 Iroquois czy Mi-8, które po uprzednim przygotowaniu były wyposażane w różnorakie zestawy uzbrojenia i stały się prekursorami obecnych śmigłowców szturmowych. Od lat 70 XX w.