W cerkwi znajdował się ikonostas z dwiema ikonami w dolnym rzędzie, malowanymi carskimi wrotami i czterema wizerunkami w górnym rzędzie: dwiema ikonami Chrystusa Zbawiciela oraz postaciami św. Szczepana i św. Mikołaja. Poza tym na wyposażeniu obiektu pozostawały dwa ołtarze boczne z ikonami Zwiastowania i św. Dymitra Sołuńskiego oraz ołtarz główny z cyborium (określonym jako „ubogie”) oraz obrazem Maryi.
Do 1789 w Żerczycach powstała kolejna cerkiew unicka. Była to, podobnie jak poprzednie, świątynia drewniana. Posiadała jedną kopułę z krzyżem. W protokole wizytacyjnym z 1789 zapisano, iż w budynku znajdował się ołtarz główny z obrazem maryjnym, „snycerskiej i stolarskiej roboty”. Wizerunek Matki Bożej był otoczony szczególnym kultem, o czym świadczyła obecność wotów dziękczynnych.
Unicka parafia w Żerczycach należała początkowo do diecezji włodzimiersko-brzeskiej, zaś od 1797 do 1807 – do diecezji supraskiej. Podczas reorganizacji struktur Kościoła unickiego w Imperium Rosyjskim żerczycką placówkę duszpasterską, razem ze wszystkimi świątyniami tego wyznania w obwodzie białostockim, włączono do unickiej diecezji litewskiej.