Od 1909 do 1910 był członkiem Związku Walki Czynnej we Lwowie. Działał także w Związku Strzeleckim. W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Był oficerem c. i k. 30 pułku piechoty. W ewidencji wojskowej figurował jako „Josef Ekiert”. 1 maja 1916 został mianowany porucznikiem rezerwy piechoty.
9 listopada 1918 w Zamościu objął dowództwo nad III batalionem Chełmskiego pułku piechoty, późniejszego 35 pułku piechoty. Batalion zorganizował z Polaków – żołnierzy Kadry Zapasowej c. i k. 30 pułku piechoty. 25 maja 1919 dowództwo batalionu przekazał majorowi Leonowi Grotowi. Decyzją Rady Szkolnej Krajowej z 25 czerwca 1919 został mianowany nauczycielem rzeczywistym. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austriacko-węgierskiej. 20 października 1920 został odkomenderowany do Lidy w charakterze dowódcy obozu wyszkolenia przy 2 Armii. Podczas wojny polsko-bolszewickiej służył na froncie wołyńskim i litewsko-białoruskim.