Bandwagoning – strategia polegająca na udzieleniu poparcia przez państwa mniejsze i słabsze silniejszej stronie sporu lub konfliktu międzynarodowego.
Państwo wspierające może w ten sposób uzyskać konkretne korzyści: zapewnienie lub poprawę własnego bezpieczeństwa, korzyści materialne (np. terytorialne, gospodarcze) oraz polityczne (lepszą pozycję czy prestiż na arenie międzynarodowej). Strategia ta niesie ze sobą jednak również zagrożenia: możliwość uzależnienia się od mocarstwa, brak realnego wpływu na prowadzoną przez niego politykę i podejmowane decyzje, a także pogorszenie stosunków z innymi państwamiRoman Kuźniar, Bandwagoning w stosunkach z USA, w: „Polityka Zagraniczna III Rzeczypospolitej”, Wydawnictwo SCHOLAR, Warszawa 2012, s. 313. Por. także tegoż autora USA jako sojusznik, http://wiadomosci.dziennik.pl/wydarzenia/artykuly/ 188656,usa-jako-sojusznik.html..
Bandwagoning jako działanie zwiększające przewagę silniejszej strony sporu przeciwstawiany jest zasadzie zachowania równowagi sił (balancing) – wsparciu strony słabszej (strategii zmniejszającej przewagę silniejszego)Steven M. Walt, Balancing and Bandwagoning, w: Anarchy and its Consequences, s.