Ernesta Renana, Hermanna ReimarusaHermann Samuel Reimarus: Apologie oder Schutzschrift für die fernünftigen Verehrer Gottes (napisane 1735–1768, opublikowane 1774–1778) i Davida Friedricha Straussa. Każdy autor w zależności od poglądów i celów, prezentował własną, jasną wizję Jezusa (np. jako politycznego reformatora) przez eksponowanie pewnych faktów z życia Jezusa, wykluczenie innych oraz wprowadzenie nowego materiału, by wytłumaczyć ew. luki w narracji.
Okres przejściowy Krytyka Schweitzera z 1906 roku sprawiła, że aż do początku drugiej fali w 1953 badania nad Jezusem znacznie zwolniły. Sztandarową figurą dla tego okresu był Rudolf Bultmann sceptyczny wobec możliwości ustalenia czegokolwiek poza najbardziej podstawowymi faktami o Jezusie przy użyciu aparatu historycznegoJesus in Contemporary Scholarship by Marcus J. Borg (Aug 1, 1994) , s. 187..
Drugie poszukiwanie Za początek tzw. drugiego podejścia do problemu Jezusa historycznego uważa się wykład Ernsta Käsemanna pt. Problem Jezusa historycznego wygłoszony w 1953 na Uniwersytecie w Marburgu.