Grigorescu, Mihail (2005). Istoria chimiei militare românești: 1917 - 2005. Centrul Tehnic-Editorial al Armatei. p. 336. . W Polsce zostały wprowadzone w połowie lat 50. i w latach 80. stanowiły nadal uzbrojenie sześciu plutonów: w 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej, 7 Dywizji Desantowej i czterech batalionach obrony przeciwchemicznej. Wycofane do początku XXI wieku. Na wyposażeniu WP były jeszcze w XXI w.
Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich, jeszcze przed ochłodzeniem się stosunków dyplomatycznych w latach 60. XX wieku przekazał Chinom sporą liczbę miotaczy LPO-50, a także licencję na ich produkcję. Produkowane w Chinach miotacze oznaczono jako Typ 58. Na ich bazie powstały także konstrukcje zmodernizowane: Typ 02 (zastosowanie nowej prądownicy) i Typ 02A (użycie dwóch zbiorników na mieszankę, zamiast trzech).
Następcą LPO-50 był rakietowy miotacz ognia RPO Ryś.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie i rosyjskie miotacze ognia