W 1875 przeszedł na prawosławie razem z pozostałymi duchownymi greckokatolickiej katedry w Chełmie (odtąd prawosławnego soboru). W tym samym roku został protoprezbiterem soboru Narodzenia Matki Bożej w Chełmie i pozostawał nim do śmierci w 1906. Pozostał członkiem zarządu duchownego prawosławnego wikariatu chełmskiego (następcy chełmskiego konsystorza unickiego)K. Latawiec, Duchowieństwo soboru prawosławnego w Chełmie w latach 1875-1905, "Rocznik Chełmski", t. XI, s.71.. Równocześnie w latach 1876-1879 był kapelanem cerkwi Podwyższenia Krzyża Pańskiego przy rezydencji biskupiej w Chełmie i spowiednikiem biskupimK. Latawiec, Duchowieństwo soboru prawosławnego w Chełmie w latach 1875-1905, "Rocznik Chełmski", t. XI, s.70.. Działał ponadto w bractwach prawosławnych św. Mikołaja w Zamościu oraz Przenajświętszej Bogurodzicy w Chełmie. W drugiej z wymienionych organizacji od 1879 zasiadał w zarządzie, zaś w 1904 otrzymał członkostwo honorowe za szczególne zaangażowanie w prace organizacji. Należał również do Rosyjskiego Towarzystwa Dobroczynności (oddział lubelski, od 1876), Rosyjskiego Czerwonego Krzyża (oddział warszawski, od 1878) i do towarzystwa wspierającego biednych uczniów gimnazjum chełmskiego (od 1880)K. Latawiec, Duchowieństwo soboru prawosławnego w Chełmie w latach 1875-1905, "Rocznik Chełmski", t.