Przed I wojną światową podobnie jak większość ugrupowań które opuściły Ligę Narodową wszedł w skład Komisji Tymczasowej Skonfederowanych Stronnictw Niepodległościowych.

Do grupy przywódczej NZch wchodzili Aleksander Zawadzki („Ojciec Prokop”), Wacław Dunin, Antoni Piątkowski, Aleksander Bogusławski, Jan Mazur, Błażej Stolarski, Jadwiga Marcinowska. Organami prasowymi były pisma: „Polska”, „Lud Polski”, „Gazeta Ludowa”, „Gromada”, „Bartosz”Jerzy Holzer, Jan Molenda, Polska w pierwszej wojnie światowej, Warszawa 1967, s. 365.

Po wybuchu I wojny światowej NZCh wszedł w 1914 r. najpierw do Zjednoczenia Organizacji Niepodległościowych a następnie Konfederacji Narodowej Polskiej, Na terenach Królestwa zajętych w pierwszym roku wojny przez państwa centralne wchodził w skład Zjednoczenia Stronnictw Niepodległościowych, ściśle współpracując z Naczelnym Komitetem Narodowym w Krakowie. Po zajęciu całości ziem Kongresówki przez państwa centralne Związek wszedł w sierpniu 1915 r. do Komitetu Naczelnego Zjednoczonych Stronnictw Niepodległościowych. 26 października 1915 NZCh przekształcił się w Związek Ludu Polskiego a pismo „Polska” przyjęło nazwę „Polak”.