Jednak zarówno jego centrala, jak i dom rodzinny Ulrichów pozostawały przy ulicy Ceglanej do sierpnia 1944 roku.
W II połowie XIX wieku na terenie między ulicami Żelazną, Grzybowską, Waliców i Ceglaną rozpoczął działalność browar, założony w 1854 przez Hermana Junga. Zakład został rozbudowany z istniejącego tutaj od 1824 browaru Jana Bogumiła Kazimirusa. Od 1897 budynki browaru przy ulicy Waliców zaczęły być użytkowane przez spółkę A. Domański, zajmującą się produkcją wód gazowanych i prowadzącą składowe magazyny piwa i lemoniady. Przedsiębiorstwo działało w tym miejscu aż do 1944.
W listopadzie 1940 część Ceglanej (z wyjątkiem budynków nr 4, 6, 8, 11, 13, 14 i 21) znalazła się w granicach warszawskiego getta. Ulica została w całości wyłączona z getta i włączona do „aryjskiej” części miasta, wraz z całym tzw. małym gettem, w sierpniu 1942, w czasie wielkiej akcji deportacyjnej.