Pod koniec 1917, aby uniknąć kolejnego wcielenia do wojska, rozpoczął naukę w Konstantynowskiej Szkole Artylerii; ukończył tam półroczny przyspieszony kurs i został przydzielony do zapasowego dywizjonu artylerii.
Pod koniec 1918 rodzina Żabko-Potopowiczów przeniosła się do Warszawy. Pod wpływem zaprzyjaźnionego z rodziną profesora Józefa Mikułowskiego-Pomorskiego w 1919 rozpoczął studia w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. Przerwał je 1920 ponieważ będąc podporucznikiem artylerii został wcielony do dywizjonu płk. Włodzimierza Rómmla. Za udział w bitwie pod Radzyminem został odznaczony Krzyżem Walecznych.
Jesienią 1920 powrócił na uczelnię, rok później ukończył studia i rozpoczął pracę w Banku Parcelacyjnym w Wilnie. Dzięki otrzymanej w spadku kamienicy w Warszawie, mógł poświęcić się nauce. Wiedzę czerpał z księgozbiorów SGGW i SGH, koordynatorem jego studiów z polityki agrarnej był prof. Zdzisław Ludkiewicz. 1 grudnia 1925 uzyskał tytuł inżyniera-rolnika, a następnie rozpoczął przewód doktorski, w 1928 obronił pracę Praca najemna i najemnik w W. Ks. Litewskim w wieku XVIII-ym na tle ewolucji stosunków w rolnictwie i otrzymał tytuł doktora nauk rolniczych.