Longxing si (Klasztor Pomyślnego Rozwoju, ) – chiński klasztor, jeden z największych i najlepiej zachowanych klasztorów Chin.
Historia klasztoru Klasztor powstał w 6 roku okresu kaihuang (開皇) (581–600), czyli w roku 586, za panowania cesarza Wendi (文帝) (pan. 581–604) z dynastii Sui. Datę zbudowania klasztoru potwierdza stara stela zwana „Stelą Longcangsi” (chiń. 龙藏寺碑, pinyin: Lóngcángsìbēi) pochodząca z roku powstania klasztoru. Pierwotnie nosił nazwę Longcang si (chiń. 龙藏寺, pinyin: Lóngcángsì; Klasztor Ukrytego Smoka). Położony jest w pobliżu miasta Zhengding w prowincji Hebei, około 15 kilometrów na północ od stolicy prowincji – Shijiazhuang.
Poprzednio, za panowania cesarza (pan. 401–407) z Późniejszego Yan (384–407), na terenie przyszłego klasztoru znajdowały się ogrody Longteng. Zostały one przekształcone w klasztor.
Klasztor był często nazywany „Pierwszym klasztorem na południe od Pekinu” i „Klasztorem Wielkiego Buddy” (chiń. Dafosi). Wśród ludności prowincji Hebei krążyło powiedzenie: „Miasto Cangzhou ma lwy, miasto Dingzhou ma wieże, miasto Zhengding na dużego bodhisattwę”.
W 4 roku okresu kaibao (開寶) (968–976) za panowania cesarza Taizu (太祖) (pan.