W czasie I wojny światowej służył w Royal Flying Corps i w armii lądowej; podczas służby w RFC był m.in. odpowiedzialny za wprowadzenie do służby synchronizatora Constantinesco oraz zapalających pocisków Pomeroya do zwalczania balonów; służył też na froncie jako pilot. W armii lądowej był dowódcą kompanii piechoty indyjskiej, w pułku 57th Wilde’s Rifles, w bitwie o Neuve-Chapelle w 1915, a następnie w II bitwie pod Ypres.
Z końcem I wojny światowej, walczył w kampanii transkaspijskiej podczas interwencji alianckiej w wojnie domowej w Rosji, a następnie kontynuował służbę na pograniczu indyjskim, walcząc w wojnie brytyjsko-afgańskiej w 1919 i eksplorując Pamir. W latach 1919–1920 piastował stanowisko Commander of the Indian Force. W 1920 otrzymał Order Imperium Brytyjskiego.
W 1933 roku współorganizowana przez niego i pułkownika P.T. Ethertona wyprawa lotnicza dokonała pierwszego w historii przelotu nad Mount Everestem, na samolotach Westland Wallace i Westland PV-3 (pilotami byli Douglas Douglas-Hamilton i David Fowler McIntyre). Blacker leciał jako obserwator w samolocie Douglas-Hamiltona.