Świat-tabernakulum – starożytna, chrześcijańska koncepcja świata w kształcie tabernakulum bądź Przybytku Przymierza, z płaską Ziemią pod kopułą nieba. Wcześniej mało znana, odegrała ona rolę w dziewiętnastowiecznej dyskusji na temat ewolucjonizmu.
Laktancjusz Dowody na kulistość Ziemi istniały od starożytności, jednakże nie wszyscy byli skłonni je uznać. Odmienny pogląd prezentował m.in. Laktancjusz, chrześcijański autor żyjący w IV wieku. Napisał on dzieło pod tytułem Divine institutiones. Nie zgadzał się z poglądami na kulistość Ziemi, jako że były one stworzone przez pogan. Jako argument podawał fakt, że kulistość Ziemi pociąga za sobą istnienie antypodów. Laktancjusz nie potrafił przyjąć myśli, że mogłyby one istnieć, gdyż zamieszkujący je ludzie musieliby żyć głową do dołu. Źródła wiedzy na kształt Ziemi upatrywał natomiast w Biblii. W jego opinii księga ta opisuje świat na podobieństwo tabernakulum albo Przybytku Przymierza. W obu przypadkach chodzi o przedmiot prostopadłościenny.