Jako Władysław Kaczmarek od grudnia 1942 roku był żołnierzem ps. „Grab” kompanii osiowej II Rejonu AK „Celków”, następnie pod pseudonimem „Dąb” przystąpił do oddziałów wojskowych WRN organizacji PPS podległych Armii Krajowej VII Okręgu „Obroża” kompanii osiowej pod dowództwem Zygmunta Nazarczenki „Zbyszka”.

Po rozwiązaniu pododdziału w wyniku upadku powstania warszawskiego 25 października 1944 pod nazwiskiem Rubasiński wstąpił do Frontowej Oficerskiej Szkoły Piechoty w Lublinie, 15 grudnia 1944 roku promowany został na stopień podporucznika. Walczył w 17 pułku piechoty 5 Dywizji Piechoty, znajdującej się w składzie 2 Armii Wojska Polskiego gen. Karola Świerczewskiego. Wojenną karierę zakończył jako dowódca kompanii 17 pułku. Jego szlak wojenny wiódł od Warszawy przez Łódź, Wrześnię, Poznań, Łabę, Drezno, Litomierzyce (Czechy) aż do spotkania armii amerykańskiej w miejscowości Tetzn.

Został usunięty z wojska w 1952. W tym czasie próbował wrócić do swojego pierwotnego nazwiska, co zostało uniemożliwione przez Biuro Historyczne Wojska Polskiego.