Miejscowe ślimaki drapieżne osiągają mniejsze wymiary ciała i mają cieńszą muszlę, nie są w stanie skutecznie polować na rapany, gdy te osiągną wymiary ciała większe niż 3–4 cm, same natomiast są dla nich łatwym łupem. W związku z tym liczebność populacji rapan nie jest kontrolowana przez drapieżniki. Ponadto rapany Thomasa żerując na lokalnych małżach pozbawiają pokarmu rodzime gatunki ślimaków drapieżnych, ryb i krabów. Populacyjna eksplozja rapan (wraz z inwazjami innych gatunków, m.in. żebropława Mnemiopsis leidyi oraz postępującą eutrofizacją) doprowadziła do katastrofy ekologicznej i drastycznego zubożenia fauny bentosowej Morza CzarnegoZajcew, J. i Mamajew V. 1997. Diversity in the Black Sea. A study of change and decline. GEF Black Sea Environmental Programme, United Nations Publications Sales No. 95.III.B.6, Nowy Jork str. 49-75.. Rapana Thomasa przyczyniła się do wyginięcia niektórych małży, występujących uprzednio w Morzu Czarnym (m.in. przegrzebka Flexopecten ponticus), liczebność pozostałych gatunków mięczaków uległa redukcji o 2/3Black Sea Mollusca and sea shells. In: Black Sea Education Portal (ang.).