Miano to, mocno utrwalone w arabskiej tradycji, w czasach nowożytnych dało początek nazwom jednostek monetarnych wielu nowo powstałych muzułmańskich państw Bliskiego Wschodu i Maghrebu: Iraku (1932), Jordanii (1950), Tunezji (1958), Algierii (1964), Libii (1971), Jemenu, Bahrajnu, Kuwejtu, a także IranuW.W. Zwaricz: Numizmaticzeskij słowar, Lwow 1975, s. 51..
Denar na ziemiach polskich Na przełomie X/XI w. większość monet w obiegu miała przeciętną wagę ok. 1,3 g.
Według badań Stanisława SuchodolskiegoMożliwość taką dopuszczał już wcześniej (por. St. Suchodolski: Denar w kalecie. Trzy pierwsze stulecia monety polskiej. Wrocław 1981, s.8)., monety wiązane dotąd z osobą Mieszka I (960–992) pochodziły od jego wnuka Mieszka II (1025–1034) i są o około 30 lat późniejsze (ok. 1013-1025) niż dotąd uważano. Mieszko II, syn Bolesława Chrobrego (992–1025) bił monetę jeszcze za życia ojca – jako następca tronu. Emisje te historycy łączyli przedtem z osobą jego dziadka noszącego to samo imię – Mieszka I.