W III stuleciu pogłębiający się kryzys polityczny i ekonomiczny imperium odbił się mocno na systemie monetarnym, doprowadzając go do ruiny. W połowie III w. denar zawierał jedynie ok. 2–3% srebra, stając się właściwie monetą miedzianą. Emisji jego praktycznie zaniechali następcy cesarza Gordiana III (238–244). Na krótko przywrócono go za Aureliana (270–275), ale tylko jako drobną rozmienną monetę z brązu o wadze ok. 2,6 g, w której zawartość srebra wynosiła teoretycznie 2,5 proc.Adriano Savio: Monete romane, Napoli 2001, s. 200.. Mimo to, jako pieniądz obrachunkowy (denarius communis) stosowany był aż do reform Dioklecjana w końcu III stulecia. Nieudaną próbą odnowienia wartościowego denara było wprowadzenie wówczas srebrnego argenteusa.
+ Deprecjacja wartości denara w stosunku do złota Okres Jednostka odniesienia Liczba denarów ok. 100 n.e. 1 funt złota 1000 301 n.e. 1 funt złota 50 000 311 n.e. 1 funt złota 120 000 324 n.e. 1 funt złota 300 000 337 n.e. 1 funt złota 20 000 000 po 350 n.e. 1 funt złota 330 000 000