był bardzo zawiedziony odnalazłszy na pustyni dwie koliste formacje geologiczne i znacznie mniejszą bryłę naturalnego żelaza. Uznał, że dwa zauważone przez niego kratery są kraterami wygasłego wulkanu. W 1965 roku dziennikarz National Geographic, Thomas Abercrombie, odnalazł opisywany przez Beduinów meteoryt, o masie 2,2 tony. Trzeci krater został odkryty dopiero w 1994 roku.

Impakt Uderzenie miało energię równoważną wybuchowi 10–12 kiloton trotylu. Brzegi kraterów zachowały się, dzięki przekształceniu piasku w „impaktyt” (gruboziarnisty piaskowiec) i zeszkleniu jego części. Na północno-zachodnich ścianach kraterów impaktyt niemal nie występuje, co wskazuje że uderzenie miało miejsce pod kątem 22–45° do powierzchni. Stopiony piasek został także rozrzucony po okolicy, jako tektyty (szkliwo impaktowe). Na rozrzut tektytów wywarł wpływ wiatr; jego sezonowa zmienność wskazuje, że uderzenie miało miejsce wczesną wiosną.

Rok upadku nie jest dobrze określony. Wstępne oszacowania sugerowały wiek 6400 lat, jednak przeczy temu obserwowane tempo zasypywania