W 1925 roku został redaktorem czasopisma religijno-filozoficznego „Put´”. Od 1927 roku był profesorem miejscowego Prawosławnego Instytutu Teologicznego św. Sergiusza, gdzie nauczał historię filozofii i teologię. Współpracował z wydawnictwem YMCA-Press i Rosyjskim Studenckim Ruchem Chrześcijańskim (RSChD). Był zaangażowany w ruch ekumeniczny. W 1929 roku wydał książkę pt. „Sierdce w christianskoj i indijskoj mistikie”, zaś w 1931 roku pt. „Etika prieobrażennogo Erosa. Problema Zakona i Błagodati”. W książce „Etika prieobrażennogo Erosa” Wyszesławcew cytuje sze¬reg fragmentów z Ewangelii i listów św. Piotra, wykazując, że chrześci¬jaństwu wyznaczona jest rola religii zamieniającej niewolniczą zależność od prawa na wolność miłosierdzia i etykę prawa na etykę oczyszczenia przemienionego erosu.
Po wybuchu II wojny światowej powrócił do Niemiec, gdzie uczestniczył w antyradzieckich kampaniach propagandowych. Ponadto publikował liczne artykuły w antyradzieckich pismach. W 1944 roku przyjechał do okupowanej Pragi, gdzie wszedł w skład Rady Wykładowców Rosyjskiego Uniwersytetu Wolnego. Po zakończeniu wojny przedostał się do Szwajcarii. W latach 50. współpracował z Narodowym Związkiem Pracujących (NTS).
Zmarł na gruźlicę.