Synchronizator ten wykorzystał później w kinematografie swojej konstrukcji – udoskonalonym pleografie, który przekształcił w kinematograf dźwiękowy. W angielskiej firmie Warwick w Londynie zrealizował nim dwa filmy dźwiękowe w 1911 roku. Według rosyjskiego czasopisma „Wiestnik kinematografa” działanie urządzenia Kazimierz Prószyński zaprezentował 1 września 1913 roku w Warszawie na I Wystawie Technicznej. Prószyński nie zadbał o komercyjne wykorzystanie swojego wynalazku, ponieważ priorytetowo traktował obraz, a dźwięk w filmie uważał za dodatek. Wiedział również, że solidne opracowanie tego zagadnienia w praktyce wymaga dużego przygotowania, bardziej szczegółowej wiedzy z tej dziedziny oraz znacznych nakładów finansowych.
Sposób działania Kinofon był urządzeniem sprzęgającym kinematograf z fonografem. Oś kinematografu połączona była z pompą powietrzną, której ujście regulowane było przez fonograf, w zależności od wersji, za pośrednictwem przekaźnika elektrycznego, pneumatycznego lub mechanicznego. Oba urządzenia działały współzależnie. Gdy traciły one synchronizację względem siebie, wtedy pompa zwalniała kinematograf lub go przyspieszała.