Ponadto przewodniczył oddziałowi szkoleniowemu Petersburskiego Towarzystwa Uniwersytetów Ludowych i przewodniczącym Rady Wasileostrowskich Kursów Historyczno-Literackich. W sierpniu 1917 roku – na polecenie Rządu Tymczasowego – przybył do Kijowa, gdzie objął funkcję przewodniczącego miejscowego oddziału Ludowo-Socjalistycznej Partii Pracy. Był też profesorem kijowskiego uniwersytetu. Jednocześnie został zastępcą sekretarza generalnego spraw narodowych, a następnie ministrem do spraw wielkorosyjskich w rządzie ukraińskim. Opuścił to stanowisko po dojściu do władzy hetmana Pawło Skoropadskiego. Objął funkcję przewodniczącego kijowskiego komitetu Związku Odrodzenia Rosji. W grudniu 1919 roku przyjechał do Odessy, gdzie przeszedł kurs karabinów maszynowych. W szeregach oddziału wojsk Białych przekroczył granicę z Rumunii, gdzie go internowano. W maju 1920 roku zamieszkał w Królestwie SHS. Objął funkcję dyrektora gimnazjum w Belgradzie. Następnie przyjechał do Warszawy, gdzie został członkiem rosyjskiej komisji szkolnej. Jednocześnie działał w Rosyjskim Komitecie Politycznym, odpowiadając za zagadnienie położenia Rosjan w obozach dla internowanych. Po konflikcie z Borisem W. Sawinkowem wyjechał do Francji w 1921 roku W Paryżu został sekretarzem generalnym Rosyjskiego Związku Akademickiego we Francji.