Kariera polityczna Po rozpoczęciu Rewolucji Lutowej zrezygnował ze swojego stanowiska i zamieszkał w Bastii, gdzie uaktywnił się na arenie politycznej. W dużym stopniu pod wpływem książki, Histoire des Girondins, Borghetti stał się wielkim miłośnikiem Lamartine’a. W pierwszych wyborach, w których obowiązywało uniwersalne (męskie) prawo wyborcze w dniach 13–14 maja 1849, został wybrany na stanowisko Conseiller General w rodzinnym kantonie Pero-CasevecchieGeniu Gherardi, „L’avenir est en retard… Gian Paolo Borghetti de Tavagna (1816–1897)” dans Études corses No.68, Ajaccio, Albiana, juin 2009.. Nie należąc do osób, które łatwo zrezygnowałyby ze swoich ideałów, szybko rozczarował się, dostrzegając intrygi polityczne i kunktatorstwo, dominację indywidualnych interesów nad dobrem ogółu. Pozwolił, żeby na stanowisku zastąpił go jeden z jego przyjaciół, wywodzący się z Justice of the Peace (Sprawiedliwość Pokoju), Octavian Renucci, który piastował je aż do Second Empire (Drugiego Imperium)« Le Docteur Jean Paul Borghetti », Petit Bastiais, 29 & 30 mai 1958.. Po zamachu stanu 2 grudnia 1851 roku Borghetti wycofał się z życia publicznegoHyacinthe Yvia-Croce, Anthologie des écrivains corses, Ajaccio, Éditions Cyrnos et Méditerranée, 1987.. W okresie 1849–1970 działał w opozycji wobec reżimu.