Budynki Nr 4 – zbudowany w 1906 roku przez firmę Józefa Sosnowskiego i Alfreda Zachariewicza na zamówienie Marii Badeni. Jednym z mieszkańców był wiceprezydent Lwowa, prawnik, profesor Marceli Chlamtacz. W latach 1930–1939 w budynku działał konsulat Czechosłowacji, następnie pomieszczenia wynajął adwokat Włodzimierz Starosolski, który jednak w czasie II wojny światowej został aresztowany i wywieziony do Związku Radzieckiego, gdzie zmarł.
Wcześniej na miejscu budynku znajdował się zbudowany w latach 1800-1810 pałac Skrzyńskich.
Nr 5 – budynek Wydziału Mechanicznego Politechniki Lwowskiej. Zbudowany w stylu modernizowanego, nieco groteskowego klasycyzmu w latach 1913-1924. Początkowo planowano wybudować go za miastem i podstawowy projekt Witolda Minkiewicza i Władysława Derdackiego przewidywał wzniesienie budowli z cegły nietynkowanej, stylizowanej pod budowlę przemysłową. Jednakże powstały problemy z nabyciem działki i budowę rozpoczęto na terenach, które od dawna należały do politechniki – za gmachem głównym (miejsce dzisiejsze). Budynku nie udało ukończyć się przed wybuchem I wojny światowej. Później, podczas wojny Polsko-ukraińskiej na pobliskich terenach urządzono tymczasową kostnicę i kaplicę. Budowę wznowiono dopiero w 1922 roku i skończono ją dwa lata później.