Przepisy i infrastruktura Podczas Grand Prix użyto silników V6 o pojemności 1,6 litra turbodoładowanych, które były używane po raz ostatni w sezonie 1988, zastąpiły one silniki wolnossące V8 2,4 litra. Maksymalne obroty silnika zostały ograniczone z 18 000 do 15 000 rpm. Napędy zawierały integralny system ERS-K, będący częścią silnika z półautomatyczną, ośmiostopniową skrzynią biegów. Wprowadzono także limit paliwa na czas wyścigu, który wynosił 100 kg.
Sędziowie przed wyścigiem zostali poinstruowani, aby ich decyzje były bardziej dobrowolne. Ustalono także procedury, gdyby zaistniała sytuacja, w której żaden kierowca nie ukończył wyścigu. Wtedy zwycięzcą wyścigu zostałby kierowca, który wycofał się z wyścigu jako ostatni lub który prowadził na dwóch ostatnich okrążeniach.
Sędzią z ramienia byłych kierowców wybrany został Emanuele Pirro. Pirro pomagali także dr Gerd Ennser i Tim Mayer.
Strefa Drag Reduction System została ulokowana tak jak w poprzednich Grand Prix (2012 i 2013), między zakrętem szesnastym a pierwszym i drugim a trzecim, gdzie punkt pomiaru dla obu stref został umieszczony w przed zakrętem czternastym.
Pirelli na czas Grand Prix wybrała miękką i pośrednią wersję opon.