Zmobilizowany jako oficer rezerwy. W 1915 dostał się do rosyjskiej niewoli, w której przebywał m.in. w Wiatce i Samarze. Mimo że był jeńcem, grał w tym czasie w teatrach polskich i rosyjskich. W lipcu 1918 wstąpił ochotniczo do 5 Dywizji Strzelców Polskich, formującej się na Syberii. Zajmował się sprawami organizacyjnymi i werbunkowymi. Przy Dywizji założył Teatr Żołnierza Polskiego w Nowonikołajewsku, który grał dla rodaków - wojskowych i cywilów – na obczyźnie. W 1920 znalazł się wśród tej części żołnierzy dywizji, którym udało się zbiec przed uwięzieniem przez Armię Czerwoną do Harbinu. Tam oraz w Szanghaju i innych miastach chińskich nadal grywał dla publiczności, złożonej z polskich uchodźców.
U schyłku 1920 powrócił przez Marsylię do Polski. Do 1923 mieszkał w rodzinnym Krakowie, gdzie występował w Teatrach: Powszechnym, Miejskim i Bagatela oraz teatrzykach rewiowych i kabaretach. Następnie przez jeden sezon pracował w Warszawie (Teatr Nowości), a przez trzy kolejne w Poznaniu (Teatr Nowy). Lata 1927–1930 spędził w Bydgoszczy, gdzie był aktorem oraz reżyserem komedii i operetek w Teatrze Miejskim, a kolejne sześć sezonów ponownie w poznańskim Teatrze Nowym. W 1934 pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Poznań Miasto z przydziałem do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr VII.