W 1563 Czarnkowski nadał mu kanonię poznańską.
Herbest był również kaznodzieją katedralnym, a jego kazanie w 1564 otwierało obrady synodu diecezjalnego. Zwalczał reformację w Poznaniu. Po dziewięciu latach podjął decyzję o wstąpieniu do zakonu jezuitów i opuścił Poznań. W latach 1571–1572 przebywał na studiach w Rzymie, a później pracował w kolegiach zakonnych, m.in. w Pułtusku, Malborku i Jarosławiu. Następnie podjął się pracy duszpasterskiej na Podolu, Pokuciu, Lubelszczyźnie i Wołyniu. Od 1584 przebywał we Lwowie, by w 1594 powrócić do Jarosławia, gdzie zmarł 4 marca 1598. Był przeciwnikiem braci polskich, u których raziło go bratanie szlachty z chłopamiZenon Gołaszewski, Bracia polscy zwani arianami. Gdańsk 2018, s. 46.. Należał do zwolenników zjednoczenia Cerkwi prawosławnej z Kościołem łacińskimS. Litak, Od reformacji do oświecenia. Kościół katolicki w Polsce nowożytnej, Lublin 1994, Towarzystwo Naukowe Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, s. 68. ; M. Banaszak, Historia Kościoła katolickiego, t. 3, Czasy nowożytne 1517–1758, Warszawa 1989, s. 123, 127 pod zwierzchnictwem papiestwa.