520–886 m n.p.m., od południa na północnych stokach Karkonoszy z dominującą nad miastem Szrenicą (1362 m n.p.m.), od północy na południowych stokach Gór Izerskich z Wysokim Kamieniem (1058 m n.p.m.) i Czarną Górą (965 m n.p.m.), zaś od wschodu wzniesienia Pogórza Karkonoskiego oddzielają miasto od Kotliny Jeleniogórskiej.
Historia Na wieść o bogactwach naturalnych w XIII wieku w posiadanie ziem, na których położona jest obecna Szklarska Poręba Górna wszedł zakon Joannitów z Cieplic. Do powstania Szklarskiej Poręby przyczyniły się ekspansywne poszukiwania kamieni szlachetnych i kruszców oraz rozwój hutnictwa szkła, który wiązał się z intensywnym wyrębem lasów. Za potrzebnym do wytopu szkła drewnem huty sukcesywnie przenosiły się wzdłuż dolin potoków w głąb gór, a wraz z nimi powstawały osady hutników, drwali i kurzaków, a na porębach osady pasterskie, które dały początek obecnej części miasta. Huty szkła powstawały w latach – 1575 r. nad Czeską Strugą, w 1617 r. w Białej Dolinie, w 1754 r. w osadzie Orle. W 1842 r. w dolinie rzeki Kamiennej powstała huta szkła pierwotnie o nazwie „Josephine”, po 1958 r. o nazwie „Julia”, mającą również swoje oddziały w Sobieszowie i Piechowicach. W roku 2000 huta szkła w Szklarskiej Porębie została zamknięta, a tradycję i znak towarowy „Julia” przejął obecnie zakład w Piechowicach.